Nieuwsbrief september 2005 
 




 


 

De meeste ziektes zijn een afwijking
op het verouderings-proces !
   



Activatie van het FOXO gen remt de veroudering !

 

 

 

Het FOXO gen wordt geremd door insuline

 

 

 

 

 Het Foxo gen wordt gestimuleerd door polyphenolen zoals resveratrol

 

 

 

Een van de kenmerken van honderdjarigen is hun hoge insulinegevoeligheid

 

 

 

Het uiteindelijk effect van insuline is katabool

 

 

 

 

Houd uw insulinespiegel  laag

 

 

 

 

Schrap de suikers, beperk uw koolhydraten

 


 De meeste ziektes zijn een afwijking op het verouderingsproces

Al jaren hanteer ik als een van de  uitgangspunten:
 “ de meeste ziektes zijn een afwijking op het verouderingsproces” .
Dat wil zeggen dat ziekte tot op zeer hoge leeftijd vermeden moet kunnen worden en dat wil zeggen dat veroudering zoals wij die kennen (d.w.z. met gebreken) geen natuurlijk proces is. Dezelfde fundamentele principes liggen aan de meeste ziekteprocessen en aan veroudering  ten grondslag. Kennen we deze principes dan kunnen we daarmee een gezonde oude dag bereiken en tegelijk op jongere leeftijd veel ziektes voorkomen.



Dat we gezond een zeer oude dag kunnen bereiken bewees o.a. de officieel langstlevende mens,  de Francaise Jean Louise Calment.  Zij leefde van 21-02-1875 tot 04-08-1997 en werd dus ruim 122 jaar. Zij was actief tot kort voor haar dood

 

Het is al enige tijd bekend dat erfelijkheid een rol speelt in het verouderingsproces ( en dus in veel ziekteprocessen ) Op welke manier zich dit verhield met leefstijl was niet duidelijk. Daarin komt nu verandering. Het wordt langzaan aan duidelijk hoe leefstijl d.m.v.  moleculaire processen verbonden zijn met veroudering. Het blijkt dat gezondheid slechts zeer gedeeltelijk erfelijk is. We kunnen er zelf heel veel aan doen.

Interessant onderzoek

In een recent review (ref. 1) wordt  e.e.a. verklaard.. Een van de bevindingen was dat in proefdieren insuline en de  insuline groeifactor de expressie van het  zogenaamde FOXO gen onderdrukt *. ( activatie van het FOXO gen remt de veroudering). Hierdoor ontstaan ‘ reactive oxygen species’   (ROS). Deze zijn zeer bevorderlijk voor het ontstaan van hypertensie, atherosclerose,
 diabetes mellitus type 2, kanker en Alzheimer, zo schrijven de onderzoekers.
Een hoog insuline gehalte kan hierdoor leiden tot ziekte en veroudering. Hypertensie, atheroclersose, diabetes mellitus type 2, kanker en Alzheimer zijn typische ouderdomsziekten. Het omvat ook 90 % van de doodsoorzaken in het westen !  

Wisselwerking erfelijkheid en leefstijl op moleculair niveau:

Tot voor kort was de vraag hoe op moleculaire niveau erfelijkheid en leefstijl samengingen. Dit is nu duidelijk aan het worden :
Suikergebruik en koolhydraatgebruik doen insulinespiegel in het lichaam stijgen. Een hogere insulinespiegel leidt tot onderdrukking van het FOXO gen. Een actief FOXO gen vertraagt de veroudering. Beperking van suikergebruik en koolhydraat gebruik vertragen dus de veroudering, al was het alleen om deze redenen. ( er zijn er meer, zie verder )
Overigens blijkt dat plantenstoffen, polyphenolen, zoals resveratrol in wijn, het FOXO gen stimuleren ! Dit is weer een reden voor het gebruik van voldoende fruit en groenten en een reden voor dat ene glas wijn per dag. Bij hogere consumptie dan 1 glas wijn per dag wordt het nadeel namelijk groter dan het voordeel van de stimulering van het FOXO gen.
Ander onderzoek toont aan dat inactiveren van het ‘insuline receptor gen’, bij gelijkblijvende calorie-inname bij proefdieren leidt tot gewichtsafname en vertraging van de veroudering. (ref.2 ) Afname in gewicht verlaagt de insuline waardoor het FOXO gen actiever blijft en de veroudering en de daarmee verbonden ziektes zoals hart en vaatziekten, kanker, Alzheimer, diabetes uitgesteld worden.

Leefstijl en gevolgen voor diabetes en overgewicht

Overgewicht en diabetes type 2 gaan samen met een hoog insulinegehalte. Het zijn typisch leefstijlaandoeningen, zoals o.a. blijkt uit de enorme toename waarin ze in onze wereld voorkomen  gedurende de laatste decennia. De toename is niet een gevolg van ons veranderende genetisch materiaal. Steeds meer kinderen krijgen ‘ ouderdomsdiabetes’.  Het is dus ook niet alleen een gevolg van de vergrijzing maar vooral een gevolg van veranderende leefstijl. Dat is gunstig, want dan kunnen we er iets aan doen. De aantallen zijn echter voorlopig zorgwekkend. Het is een ware epidemie die op ons afkomt. Uit tal van onderzoeken blijkt dat overconsumptie van suiker en koolhydraten de alvleesklier kwetsbaar maken waardoor diabetes mellitus ( type 1 en 2 ) kan ontstaan.( ref 3 ) Dit gaat gepaard met verhoogd insulinegehalte ( type 2 ) met alle nadelige gevolgen van dien.  Paradoxaal genoeg is alles dit een gevolg van onze ‘welvaart’.  

Voorkómen van Diabetes Mellitus en gerelateerde ziekten

Uit epidemiologisch onderzoek (ref 5) blijkt dat insuline-afhankelijke diabetes mellitus te in 60-95 % van de gevallen te voorkómen is. Tevens blijkt dat een alvleesklier die op hoge toeren insuline maakt kwetsbaarder is voor beschadiging en dus voor het ontstaan van diabetes ( ref.3).  Hoewel er een erfelijke factor bij diabetes in het spel is valt er dus veel te voorkómen. Dat geldt dan vermoedelijk ook voor alle gerelateerde aandoeningen, zoals hart en vaatziekten.

Andere gevolgen van een hoge insulinespiegel

Bij een beginnende tot gevorderde diabetes type 2 bestaat er een hoog insulinegehalte met insuline resistentie.  Maar ook zonder dat er sprake is van diabetes is dit vaak het geval.

Insuline doet meer in ons lichaam dan het op peil houden van de bloedsuiker.----hoog insuline zorgt voor het vasthouden van zout en water in de nier. ( ref. 4 ).
--hoog insuline zorgt voor de aanmaak van ontstekingshormonen in ons   lichaam( ref. 4 )  
-- hoog insuline gaat samen met laag groeihormoon. Groeihormoon heeft in ons lichaam een opbouwend effect. Hoewel insuline een  anabool (opbouwend ) hormoon is heeft het hierdoor een katabool eindresultaat. Dit blijkt o.a. uit een studie waarin het effect op aanmaak van aminozuren werd bestudeerd( ref.7). Katabool betekent: afbraak. Afbraak betekent veroudering, verslechtering van orgaanfuncties.
--hoog insuline leidt tot vetopslag in de vaatwand 
--hoog insuline leidt tot aanmaak van arachidonzuur, waardoor balansverstoring in de zgn. eicosanoiden, waardoor ontstekingsreacties ontstaan

Gezonde gemeenschappen:

In alle gezonde culturen met langlevendheid is men zeer zuinig met voeding en met name ook met koolhydraten.  Overgewicht komt daar niet of nauwelijks voor. Een bekend voorbeeld hiervan zijn de Okinawa’s in Japan. Verder zijn er in het verleden rapportages verschenen betreffende de Hunza’s, de Abkhasiërs en Andesdorpen in Equador. Hier werden zeer hoge leeftijden bereikt. Steeds was men heel karig in eetgewoontes en met name ook in het gebruik van koolhydraten. Verder bleef men tot op hoge leeftijd fysiek actief. Lichaamsbeweging verhoogt de insulinegevoeligheid en verlaagt dus de insulinespiegel

Gezonde honderdjarigen:

Een van de kenmerken van honderdjarigen is hun hoge insulinegevoeligheid. ( ref.6)  Een hoge insulinegevoeligheid leidt tot een lage insuline spiegel.  Toeval ? Gezien alle kennis die bestaat over de effecten van insuline is het uitgesloten dat dit toeval is. Een hoge insuline gevoeligheid is een belangrijke voorwaarde voor het behoud van een goede gezondheid. 

Het sleutelhormoon is insuline.

Houd uw insuline laag; bij een verhoogd insuline zien we een groot aantal nadelige biochemische veranderingen die leiden tot ziekte en veroudering. Insuline houdt u laag door het beperken van koolhydraten en schrappen van suiker. 

Conclusie;

  1. er is geen slechter voedsel dan suiker
  2. ook complexe koolhydraten moet men beperken, tenzij men bv. bouwvakker, topsporter of boer is, of een andere fysiek beroep uitoefent. Koolhydraten die niet verbrand worden worden leiden tot een verhoging van insuline

Advies:

Schrap de suikers, beperk uw koolhydraten tot u een nuchtere insuline bloedspiegel hebt van lager dan 10. Het zal uw gezondheid nu, maar vooral ook later ten goede komen. 

 
 
Henk de Valk, arts
 

 

* In feite worden de zgn. transcriptiefactoren geremd. Dit bepaalt de expressie van het gen. Dus de mate waarin het gen zich kan uitdrukken. Zo zien we maar dat door onze genenkaart niet alles wordt bepaald. Op moleculair niveau vindt een interactie plaats tussen genen en leefstijl ! !

Ref.1. J Hypertens. 2005 Jul;23(7):1285-309
Ref.2 
J Am Geriatr Soc. 2005 Sep;53(9 Suppl):S280-3
Ref.3  Overgewicht , Johan E Sprietsma, Ankh Hermes

Ref.4  M.R. Eades, M.D. Eades, Protein Power
Ref.5 Br Med J (Clin Res Ed). 1987 Aug 22;295(6596):479-81
Ref.6  Exp Gerontol. 2005 aug 24

Ref.7
 Am J Clin Nutr. 2005 Aug;82(2):355-65.

Naar vorige nieuwsbrieven

 

>